PiTeXaa さんのプロフィールLoginPiteフォトブログリスト ツール ヘルプ

JabXaa PiTeXaa

職業
所在地
好きなもの/好きなこと
smile ^_^ make me feel

good in everyday

U can try [] [] []
全 9 枚中 1 枚目

Windows Media Player

LoginPite

9月2日

ปาหวัดผมคร๊าบบ ^^

 เรื่องมานก็มีอยู่ว่า.....++


((ปาหวัดผมน้าแบบ briefbrieflyly น่ะ .....++))
 
ตอนยังเป็นเด็กตัวเล็กๆๆ ^^ กับหมอนที่รัก.....>>
หมอนอ่าๆๆๆๆๆ
ผมเป็นเด็กที่ติดหมอนมากๆ
 ตอนเด็กขาดหมอนไมได้เลย นอน
ดิ้นที่พื้นมาหมอนตลอด(ของรักผมนี่หน่า ^^)
 ที่บ้านก็จาเอามาคืนให้ แต่มาวันนึงอาม่าเอาหมอนใบใหม่
มาให้ เพราะว่ามันฉกกาปรกมาก อิอิ (คราปน้ำลายผมเองแหละ แหะๆๆ)
>>::shotนี้อาม่าเล่าให้ฟัง ::^^พอผมได้ใบใหม่ที่อาม่าให้มากลับร้องดิ้นเลย
อาม่าก็ถามว่าใบใหม่มันไม่ดีเหรอ ผมก็บอกไปว่า เพราะใบใหม่มันกลิ่นไม่เหมือนเดิม
(ไม่มีกลิ่นน้ำลายป๋ม - -' อาม่าบอกมา ^^) ผมร้องอย่างเดียวจาเอาใบเก่าให้ได้ อาม่าเลย
เปลี่ยนใบเดิมปลอกเดิมให้ผม ^^ (ได้คืนล่ะ) แต่ว่าคนที่บ้านผมก็ยังไม่นิ่งเฉยกับความสกกา
ปรกของหมอนผม คราวนี้แอปเอาไปซักครับท่านผู้อ่าน(มุขตามshotเด็จ,แป็กป่าวหว่าอิอิ)
แล้วเอามาวางไว้ที่เดิม พอผมกลับมาจากอนุบาลก็ตามเดิม ร้องหาหมอนทีนี้แม่ให้
ไปหยิบเอง พอหยิบขึ้นมาเท่านั้นแหละ อิอิ ร้องดิ้นเรย บอกไปว่าจาเอาใบเดิม
แม่ผมก็เข้ามาบอกอีกว่านี่ก็ใบเดิมไม่ได้ไปทำไรแค่ไปซัก - -'(ไม่ได้ทำ
รายยังไงหว่า เอาไปซักนี่หน่า อุอิ) ซักให้สะอาดไม่ดีเหรอไง ผมก็
ตอบไปอีกว่ากลิ่นมันไม่ใช่ของผม(แหะๆๆ เป็นอ่ะรัยกับกลิ่น
ตัวเองหว่า) คนที่บ้านก็นั่ง ขำขำขำขำตลกฮาๆกันไป
ตามปราสาความไร้เดียงสา ของผม ^^;;
 
 
 
ตอนจาวัยรุ่น (••__••)""
ผมน่ะ ที่บ้านเลี้ยงมาให้ความดูแลอย่างดีม๊ากมาก จนมากเกินอ่ะ(ในความคิดผมนะ) ตอนเรียนก็มีรถไปรับ-ส่งตลอด จะไปไหนกับเพื่อนก็ม่ายคร่อยด้าย รร.ประถมของผมก็ รร.พระแม่มารี(ชาย,แถวๆสาธุประดิษ) วันนั้นเป็นวันกีฬาสีของรร.วันนนั้นผมโดนแยกออกมาจาเต้นสีของผม(ไม่ทามมายจำไมได้) ผมก็ได้มาเจvพี่คนนึงพี่คนนั้นชื่อ ไปร์ท อยู่อปลาย

ตอนนั้นผมอยู่ประถม พี่คนนั้นก็คอย take care ผมทั้งวันเลยพาเด็กไปเดินเล่นดูกีฬาแล้วก็นั่ง

คุยกันซักพัก5โมงกีฬาแข่งจบ-จานกล่าวปิดงาน ก็แยกย้ายกันกลับ วันรุ่งขึ้นผมก็จามาหาพี่

คนนั้นแต่พี่คนนั้นดันออกไปเรียนมหาลัยแล้ว(สงสัยจาเรียนเก่ง)ก็เลยไมได้เจอกัน

อีก ใน รร. ผมก็มีเพื่อนที่สนิทมากคนนึงแต่ขอไม่เล่านะครับ เพื่อนผมคน

นั้นเค้าเป็นความทรงจำของผมไปแล้วน่ะครับ(คือเค้าโดนรถชนน่ะครับผมไมได้ไปงาน

เค้าด้วยเสียจัยมากๆกับเพื่อนคนนี้) ชื่อเล่นเค้าชื่อ เผือก ไม่ต้องเดาเลยว่าทามมายมานชื่อเผือก ^^;

(ตัวมันขาวมากๆ)พื่อนผม ลืมบอกไปอิอิเพื่อนผมมันหล่อดีเหมือนผมเลย 55555+ แล้วก็อีกอย่างในรุ่นผม มีเด็กผู้

หญิง 2คนเป็นแผดกันน่ารักสุ๊ดๆๆ ชื่อ ก้อย,กล้วย ผมนี่ชอบคนชื่อกล้วยไปแล้ว ^^' แต่ทะว่า มีเด็กญ.อีกคนนึง ชื่อดาว น่ารักสุ๊ดๆๆ ผมก็ไปชอบเค้าอีกเหอๆๆ โดนเพื่อนล้อไปตามๆกัน

พอแระๆ ไปต่อที่มอต้นนะ ^^
 
 
 
ตอนมอต้น ...๐'l'_'l'๐.....>>>
พอจบมอ6ผมก็เข้ามอต้นที่รรใถวๆบ้านผม(แถวๆพระราม3น่ะ) รร.นนทรีวิทยา เป็น รร.ที่หย่ายมากอยู่แถวทางด่วนพระราม3ผมก็สอบเข้าไปก็ไปติดสายวิทแต่ได้ห้องสาม(จาก4ห้องน่ะของสายวิด) ทั้งระดับชั้นมี 11ห้อง (ห้องละ40กว่าคน,
เยอะมะ ^^) ผมก็เรียนๆเล่นๆไปเรื่อยจนมาเจอ ญ.หลายคน ปอ,สุนทรี แต่ว่าคนนี้น่ารักที่สุดในมอต้นเลย
เธอชื่อ เป้า ตอนนั้นเป้าแก่กว่าผม 2ปีแน่ะ แต่อยู่มอ1/3ด้วยกันผมก็จีบไปเรื่อยๆ ซือ้ของไปให้ตลอด
ไม่เว้นวันก็พวกสมุดมิกกี้เมาส์(ตัวผู้ชาย),สมุดมิกกี้เมาส์(ตัวผู้หญิง),แล้วก็ปากกามิกกี้ อิอิ ค่อยๆ
ให้หุหุวาเลนทายก็ให้ก้อนดำๆๆ รูปหัวจัย  (ก้อนไรหว่า)แล้วก็ต้นไม้สีแดงๆไป^^ แล้วก็มา
ถึงวันเกิดของผม เป้า ก็ซือ้ของมาให้ของขวํยน่ารักดีผมชอบ(((จากจัยเลย))) แต่ว่า
วันที่เป้าจาให้ของขวัญผม วันนั้นเป้าแอบเดินตามผมมาที่บ้านจนถึงหน้าบ้านรอผม
เข้าไป แล้วก็เรียกผมให้ออกมา ผมก็งงเพราะคนในบ้าน(อาม่า) ก็มาเรียกแล้ว
แล้วบอกว่ามีผู้หญิงคนนึงเอาของมาให้ผมก็งงว่าครัย อาม่าก็ถามว่าครัย
แล้วก็ด่ามาว่าไป รร.ให้ไปเรียนหนังสือไมได้ไปจีบสาวรึว่ามีแฟน
แล้วก็ตามด้วยแม่แล้วก็พี่ผม (เข้า conceptรักไม่ยุ่งมุ่งแต่เรียน
ซะงั้น)เซงสุดๆๆเลยวันนั้น ผมเลยไม่กล้าออกไปหา เป้าเลย
เป้าก็เดินมาเอาของขวุญมาให้แล้วก็ในนั้นมีจดหมายเขียน
ไว้ว่า"ขอบคุณนะที่ทำให้รู้ว่าไม่ต้องรอ" ผมนี่sad เลย
ไม่รู่จะทำยังไงไม่มีเบอร์ แล้วตอนนั้นม.3
แล้วด้วยเรียนสอบจาจบแล้วเลย
หาไม่เจอ ก็เลยแยกทางกัน
แย่งๆจริงๆเลยผมกลัวกะแค่คำด่า....()....()......
 
เท่านี้ก่อนอ่ะเขียนไปแล้ว มึนๆ  เขียนครั้งแรกก็เล่นเรื่องเศร้าเลย แหะๆๆ commentด้วยน้าก๊าบบบบบ
อันนี้เป็นปาหวัดผมน่ะ 
 
 
ปล. commentด้วยน้าก๊าบบบ ^^;

^_^ คุณชายขี้โรค  ^_^

เรื่องนี้ไปท์พึ่งรู้เพราะ พ่อกะแม่พึ่งเล่าให้ไปท์ฟัง ว่า..

ตอนเป็นเด็กๆ ไปท์เป็นโรคอย่างนึง เค้าเรียกว่า "โรคลมชัก" แม่เล่าว่า ตอนนั้นไปท์จะเป็นคนที่เกิดอาการช็อคได้ง่ายมากมาก แบบมือหงิกมืองอ

แล้วเป็นแบบไม่มีอาการก่อนเกิดการช็อคเลย เดาไม่ได้เลยว่าจะช็อคเมื่อไหร่ประมานว่าอยู่ดีดีก็ช็อคเอาดื้อๆเลย

หมอ..เลยสั่งยากันชักให้กิน ซี่งมันมีผลข้างเคียงคือ ทำให้สมองไวแต่ว่าจะดื้อเงียบ(แต่โตมาทามมโง่เจงว้า ^_^) ประมานว่ารู้เห็นทุกอย่างแต่จะไม่ทำ

ต้องกินยาตัวนี้ทุกวันตอนเย็น เพื่อไม่ให้เกิดอาการช็อค ตอนเด็กๆ เราก็ต้องให้คุณพ่อคุณแม่คอยเตือนกินยาทุกวัน

ขนาดตอนเป็นผู้ใหญ่เรายังลืมเลย เพราะฉะนั้นพ่อกับแม่ไปท์ เค้าต้องเตือนด้วย ถามกันเองว่าเอายาให้ไปท์รึยัง

เพราะถ้าไม่กินติดต่อกัน ระยะเวลาหนึ่ง โรคนี้จะไม่หายขาด (ของไปท์กิน 6 ปี)

ส่วนพี่ชายไปท์เค้าก็ต้องดูแลแบบตามใจสุดๆๆ เพราะว่าถ้าไปท์ เครียด มากมาก หรือว่าโกดมากมากอาการช็อค

ก็จะเกิดขึ้นทันที ทั้งบ้านไปท์อดทนเลี้ยงไปท์มาแบบลำบากจิงๆ อีกทั้งระหวางที่รักษาก็ต้องกันโรคอื่นๆที่เข้ามาด้วย

ไปท์จิงๆแล้วตอนปัจจุบันนี้จำเหตุการตอนเด็กไม่ค่อยได้เลย ไม่รู้วาเป็นเพราะยารึป่าว แต่ก็นะ ดีจายๆๆ ที่เกิดมาอยู่ในครอบครัว "จันทรโสภณ" ครับ

 

 

Life dEsign & life style Are in youR haNd

 

<==== จะโตเป็นผู้ใหญ่ ====>

เซงเลยต้องเลิกเป็นเด็กเด็กแล้วอะคับ ผมน่ะเคยคิดนะว่าจะเป็นเด็กตลอด เพราว่าผมชอบเล่นสนุกๆ แล้วก็เป็นพวกชอบหาความสุขใส่ชีวิต

แต่ว่าตอนนี้หลังเรียนจบมหาลัย ก็ต้องเปลี่ยนตัวเองอีกครั้งหนึงล่ะงับ ต้องโตเป็นผู้ใหญ่ให้มากกว่านี้ เพราะต้องมีความรับผิดชอบเพิ่มมากขึ้น

เรื่องแฟนก็ได้เลิกไปพอดีตอนจบจากมหาลัย เหอๆๆ เศร้าใจ แต่ก็ทำไรไม่ได้อยู่ดี เพราะว่าเค้าไม่ได้ชอบผมแล้วนี่หน่า แต่ก็นะคคนบนโลกนี้

มีเยอะแยะไปไม่เห็นต้องไปเศร้าเลย (แต่กุนอนเศร้าไปหลายคืนเลยเซงหว่ะ) มาคิดออกก็ตอนปล่อยให้เวลามันผ่านไปเรื่อย แล้วก็ไม่อยู๋นิ่งๆ

หาไรทำ ผมก็เลยหันไปออกกำลังกายแทนเพราะว่าตอนปี 4 น้ำหนักผมน่ารักมากเลยครับ ประมาน 73 (ลองไปดูความสูงผมข้างบนนะ เหอๆ)

เลยอยากลดน้ำหนักด้วย พอดีกะที่อยากหาไรทำ (นอกจากเล่นเกม) ก็เลยไปวิ่งที่สวนลุม เริ่มวิ่งมาก็ตั้งแต่วันที่ 3 กันยา 2550 (สู้ตายจะผอม)

แล้วก็เริ่มคุมอาหาร พร้อมกับบริการการกิน 1 เดือนผ่านไปก็ดีจายมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ (รู้ยังว่าดีจายมาก) ถ้ายังก็ มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

^_^ ดีจายมากจิงๆ เพราว่าหลังจากหนึ่งเดือนผ่านไปน้ำหนักผมก็ลดเหลือ 65 ลดไปเกือบสิบกิโล ก็เลยคิดว่าจะดูแล ตัวผมเองเรื่องการกินน่ะ

เพราะไม่อยากกลับไปอ้วนเหมือนเดิม ^_^ ตอนนี้น้ำหนักก็คงที่มาตลอด แล้วก็มาถึงช่วงกินเจพอดี กินเจ กินเจ กินเจ กินเจ กินเจ กิจเน กินเจ

^_^" อ่อแล้วก็อีกอย่างนึง ที่ผมทำก็คือสวด พระคถาชินบัญชร ก่อนนอนทุกวัน ^_^"

 

~~~~~ VegEtaBel FesTivaL ~~~~~

เจไม่น่าเบื่ออย่างที่คิด คืองี้ตอนก่อนๆ ผมไม่ค่อยได้อยากกินเจเท่าไหร่ คุณๆก็รู้กานอยู๋แลว้ว่ามันมีแต่แป้งกับแป้ง แบบว่า เคยไปเจอข้าวหมูอบเจเลยอึ้งๆๆไปนิดว่า

 ข้าวหมูอบเจ มันคืออะไร.....

  มันก็คือ แป้งเพราฉะนั้นก็กินแป้งกะแป้งจืดสนิท แล้วก็อ้วนสลบแน่ๆ แต่ว่าที่บ้านผมไมได้ทำแบบนั้นกินนะ

ที่บ้านผมทำเป็นพวกผักๆ ซะมากกว่า แล้วก็อาม่าทำอร่อยมาก (เคยเอาอาหรเจที่อาม่าทำใส่ข้าวกล่องไปกินที่ office)

เพราะว่าอาม่าทำอร่อย อิอิ เลยเอาไปกิน แต่ก็อายน่ะ อายุ 23 แล้วพกข้าวกล่องไป บริษัท เอิ๊กๆๆๆ ^O^ แล้วผมผมกลับบ้านไป

อาม่ามีถามว่า ไปที่บริษัทตอนกลางวันกินเจมั้ย เพราะว่าผมจะกินเจมื้อเช้าแล้วก็ กลับไปกินมื้อเย็น แต่ปีนี้ (2550) ผมตั้งใจจะกินเจ จิงๆ เป็นครั้งแรก

กืนประมานว่าให้ครบทุกมื้อแล้วก็ เป็นอาหารเจเท่านั้น ก็เลยบอกอาม่าไปว่าตั้งใจจะกินมื้อเที่ยงเลย ไปหาเจกินแถว office อาม่าก็ดีจายมากเพราะว่า ตัวเค้าเอง

อยากให้หลานๆ กินเจกันอยู่แล้ว ผมก็เลยดีจายปายด้วย ^_^ อุอุ ก็เลยมีความตั้งใจจะกินเจมากกว่าเดิมอีก เริ่มกินตั้งแต่วันที่ 10 ตุลา แล้วจะออกเจวันที่ 21 มื้อเช้าอีกมื้อ

เป็นมื้อสุดท้ายของการกินเจ แล้วก็ก่อนช่วงที่กินเจ ผมไปเจอคนนึงเหมือนกับจะคบเป็นแฟนแล้วล่ะคับ แต่ก็นะ ~ ~" ผมติดแฟน แต่เค้าติดงาน เลยไม่ได้เจอ

แล้วก็ไม่ติดต่อะไรกันเลย พอผมลองติดต่อกลับไป เค้าก็ตอบกลับมา แล้วก็ไม่มีการติดต่ออะไรอีกเลย คุย msn ก็ไม่ตอบ ส่ง sms ไปก็เงียบอีก

คงไม่ต้องบอกความหมายแล้วมั้งว่ามันจเป็นยังไง ก็เลย หันไปคุยกับเพื่อนๆใน office ไปเที่ยวร้องเพลงคาราโอเกะ ไปนั่งกินข้าว

หาไรทำ จะได้ไม่คิดอะไรมากมาย แต่แล้วผมก็ไปหลงรักคนมีเจ้าของ 555 หาเรื่องจิงๆ เศร้าชีวิต เหอๆๆ

แต่ว่าไม่ใช่ใน office น่ะ เอิ๊กๆๆๆ

To Be Continue......